Ερωτεύτηκα και είμαι πάλι ο εαυτός μου!

0
Είναι φορές που η ζωή σου παίζει παράξενα παιχνίδια… Είναι φορές που αναρωτιέσαι αν επέλεξες σωστά, αν η ζωή σε πάει εκεί που θέλει και εσύ στέκεσαι ανήμπορη και την παρακολουθείς ή αν εσύ κρατάς τα ηνία της στα χέρια σου…. Είναι φορές, που κάθε ξημέρωμα, δεν είναι το καλωσόρισμα μιας νέας υπέροχης μέρας, αλλά η αρχή ενός μικρού Γολγοθά. 
Είναι φορές, που κοιτάζεσαι στον καθρέφτη και αναρωτιέσαι που χάθηκε ο εαυτός σου ? Πως γίνεται και κρύφτηκε κάτω από τόση θλίψη? Που είναι η λάμψη στα μάτια σου? Γιατί έχεις μια ακατανίκητη επιθυμία να σπάσεις τον καθρέφτη και να «διαλύσεις» το είδωλο σου σε χίλια κομμάτια, τιμωρώντας με αυτόν τον τρόπο τον εαυτό σου για τις επιλογές του?
Κάπως έτσι ήταν η ζωή μου τα τελευταία πέντε χρόνια…. Ζούσα με έναν άνθρωπο στο ίδιο σπίτι, αλλά ένιωθα τόσο μόνη. Όσες από εσάς έχετε βιώσει την μοναξιά μέσα σε ένα γάμο, καταλαβαίνετε πολύ καλά τι εννοώ… Μούτρα… να αντικρίζει την κάθε μέρα με μούτρα. Να περιμένει το Σάββατο και την Κυριακή για να ζήσει. Κι ύστερα να μην φτάνει ούτε κι αυτό, να χρειάζεται να περιμένει τις διακοπές. Και μετά ούτε κι αυτές να είναι αρκετές. Να περιμένει μεγάλες στιγμές. Να μην τις επιδιώκει, απλά να τις περιμένει. Κι ύστερα να λέει πως είναι άτυχος και πως η ζωή ήταν άδικη μαζί του. Να κλαίγεται που δεν έχει πολλά. Που κι αν τα είχε θα ήθελε περισσότερα. Να πιστεύει ότι τα ξέρει όλα και να μην με ακούει. Να μαζεύει λύπες και απελπισίες. Να ξυπνά κάθε μέρα ακόμη πιο βαρύς… 
Και εγώ δίπλα του να χάνομαι, να εξαφανίζομαι σιγά σιγά, να αφήνομαι να με παρασύρει σε αυτήν την δίνη της δυστυχίας.
 

Και τότε… Μια τυχαία συνάντηση..
¨Ένα βλέμμα, από έναν άνθρωπο άγνωστο ως τότε.. Που με κοίταξε βαθιά στα μάτια και ένιωσα πως υπάρχω..Βρεθήκαμε σε ένα νυχτερινό κέντρο..Δεν έχει σημασία σε ποιο, ούτε που.. Πέρασα ένα ευχάριστο βράδυ.. Δεν μιλήσαμε σχεδόν καθόλου.. Κάθε φορά που τον κοίταγα, ένιωθα το βλέμμα του πάνω μου. Τρυφερό, ερωτηματικό.. Η τύχη τα έφερε έτσι που μετά από λίγες μέρες ξανασυναντηθήκαμε.. Και αρχίσαμε να μιλάμε.. Να μιλάμε ώρες ατελείωτες σαν δυο άνθρωποι που είχαν τόσα λόγια κρυμμένα μέσα τους και τους έπνιγαν…Να διηγούμαστε την ζωή μας. Και για έναν ανεξήγητο λόγο, αυτόν τον άνθρωπο τον εμπιστεύτηκα.. Ποιος εγώ? Που ως τότε, φοβόμουν και την σκιά μου, ήμουν πάντα επιφυλακτική, κουμπωμένη.. Του άνοιξα την καρδιά μου και ένιωσα για πρώτη φορά ΑΣΦΑΛΕΙΑ!!! Και πέρασε ο καιρός… Και έπιασα τον εαυτό μου  Μπορεί για κάποιες από εσάς αυτό να είναι τόσο λίγο, αλλά για μένα ήταν το παν.. Και έπιασα τον εαυτό μου να νιώθει ευτυχισμένος.. να χαλαρώνει, να …ερωτεύεται?!!? Και έλεγα, σύνελθε, δεν γίνονται αυτά.. Αυτά γίνονται μόνο στις ταινίες. Δεν είσαι δα και κανένα κοριτσάκι, να ξεμυαλιστείς με αυτόν τον τρόπο.. Και από την άλλη έλεγα.. Λες? Μπα… Αηδίες.. μεγάλη γυναίκα…

Τα γεγονότα όμως και κυρίως τα συναισθήματα που γεννήθηκαν είχαν άλλη γνώμη..Η στιγμή που ανταλλάξαμε τον πρώτο μας φιλί θα μείνει για πάντα χαραγμένη στην μνήμη μου… Η στήριξη που μου προσέφερε αυτός ο άνθρωπος είναι απερίγραπτη και δεν μου την έχει προσφέρει κανείς ως σήμερα.. Το πώς με κάνει να νιώθω, δεν μπορώ να σας το περιγράψω.. Θα αρκεστώ μόνο σε αυτό: 
Αν δεν υπήρχε, αυτόν ακριβώς θα είχα επινοήσει για να αγαπώ!!!!!



Σας φιλώ,

Σ.

Comments

comments

About author

No comments